Dictamnus albus Δίκταμος ο λευκός στο βελανιδόδασος - Γουριώτισσα Αιτωλοακαρνανίας

Όνομα Φυτού	Dictamnus albus
Ελληνική Ονομασία	Δίκταμος ο λευκός
Λαϊκή Ονομασία	Ατίταμος, Έρωντας, Σταμόχορτο
Οικογένεια φυτών	Lamiaceae (Χειλανθή)
Χαρακτηριστικά Φυτού	Πολυετής, αυτοφυής πόα, ύψους 10-30cm, με μικρά, γυαλιστερά, δερματώδη φύλλα, καστανούς ή μαύρους καρπούς σχήματος καρυδιού και μικρά, ρόδινα άνθη. Η ανθοφορία και συγκομιδή γίνονται από τον Μάρτιο έως τον Απρίλιο
Περιοχή	Βελανιδόδασος  περιοχή Γουριώτισσα Αιτωλοακαρνανίας
Μέρη του Φυτού με δραστικές ουσίες	Όλο το φυτό
Δραστικές Ουσίες	Αιθέριο έλαιο (περιέχει θυμόλη, γ-τερπινένιο, π-κυµένιο, καρβακρόλη, καμφορά κ.ά.), λιπίδια, λιπαρά οξέα, στερόλες, πολυφαινόλες, φλαβονοειδή, κουµαρίνες, τριτερπένια.
Φαρμακολογικές δράσεις-Εφαρμογές	Χρησιμοποιείται ως στυπτικό, καταπραϋντικό κυρίως κατά των στομαχικών και εντερικών πόνων, ανθελμινθικό, αντιβακτηριακό, διουρητικό και αποχρεμπτικό. Χορηγείται επίσης, κατά της αϋπνίας, της έντονης εμμηνόρροιας, της γρίπης, του κρυολογήματος και του πονοκεφάλου. Εφαρμόζεται εξωτερικά υπό τη μορφήν καταπλάσματος για τη θεραπεία φλεγμονωδών παθήσεων του δέρματος, αποστημάτων, δερματικών εξελκώσεων και δοθιηνών.
Τρόπος Χορήγησης	Χορηγείται ως καταπραϋντικό, επουλωτικό και στυπτικό υπό τη μορφή αφεψήματος (τσάι, 10-15g ξηρού βοτάνου βράζονται σε 500ml νερό), βάμματος (15-20g του βοτάνου σε διάλυμα αιθυλικής αλκοόλης 25%, 50-60ml την ημέρα) και εγχύματος (5-10g ξηρού βοτάνου σε ένα φλυτζάνι βραστό νερό). Προειδοποίηση: Δεν συνιστάται η χρήση παρασκευασμάτων βοτάνων χωρίς την ενημέρωση του θεράποντα ιατρού ή φαρμακοποιού. Ενδέχεται οι ουσίες που περιέχουν να αλληλεπιδράσουν με το/τα φάρμακα, που ήδη παίρνει ο ασθενής και να εξουδετερώσουν τη θεραπευτική τους δράση ή να προκαλέσουν τοξικότητα. Μπορεί επίσης, να επιβαρύνουν περεταίρω εξασθενημένες ζωτικές λειτουργίες με κίνδυνο για την υγεία και την ζωή του ασθενούς.
Ανεπιθύμητες Ενέργειες	Δεν έχει αναφερθεί καμία ανεπιθύμητη ενέργεια.

Αντίρριο

Ο οικισμός είναι κτισμένος στο βόρειο όριο του στενού Ρίου - Αντίρριου πάνω στο ακρωτήρι του Αντιρρίου^[3]. Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Μολύκριον Ρίον από την αρχαία πόλη Μολύκρεια ή Μολυκρία που βρισκόταν σε κοντινή απόσταση.

Μετά την οθωμανική κατάκτηση το Αντίρριο απέκτησε στρατηγική σημασία λόγω της ανέγερσης του ομώνυμου κάστρου και έγινε στόχος αρκετών πολεμικών επιχειρήσεων: συγκεκριμένα το 1603 κατελήφθη προσωρινά από τους Ιωαννίτες ιππότες ενώ τα επόμενα χρόνια το κάστρο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια των Βενετοτουρκικών πόλεμων για να επισκευαστεί από τους Βενετούς. Αργότερα πέρασε εκ νέου υπό οθωμανική κυριαρχία, στην οποία παρέμεινε σχεδόν καθ' όλη τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης μέχρι το 1829, έτος κατά το οποίο απελευθερώθηκε^[4]. Μερικά χρόνια αργότερα, κατά την απογραφή του 1844, ο οικισμός διέθετε μόλις 14 κατοίκους^[5].

Στο Αντίρριο υπάρχει το ομώνυμο κάστρο που κτίστηκε από τους Οθωμανούς αρχικά κατά τα τέλη του 15ου αιώνα (επί Βαγιαζήτ Β΄) ως κάστρο της Ρούμελης^[4][7]. Μάλιστα έλαβε, μαζί με το κάστρο του Ρίου που βρίσκεται στα γειτονικά πελοποννησιακά παράλια, την ανεπίσημη ονομασία Μικρά Δαρδανέλια^[4][7]. Διατηρείται σε καλή κατάσταση^[4] και στους χώρους του πραγματοποιούνται διάφορες εκδηλώσεις^[7], κυρίως κατά τους θερινούς μήνες. Πάνω στο κάστρο βρίσκεται παραδοσιακός πέτρινος φάρος^[8] ύψους 9 μέτρων, ο οποίος κτίστηκε το 1880.